Geen frustraties, geen stress, gewoon héél véél doen.

Of het komt door ons overzichtelijke schema, de ruime voorbereidingstijd of mijn evenwichtige gestel(!), het lijkt erop dat ik zonder paniek aan de laatste voorbereidingen begin.

Hoewel niet alles perfect gaat, en er nog een belachelijke hoeveelheid werk verricht moet worden, blijf ik tamelijk rustig. De paniekaanvallen van een paar weken geleden lijken achteraf wat overdreven. Hoewel ik volgende week misschien wel anders beweer. Nu ben ik best kalm en evenwichtig. En ik heb nog nooit zo hard gewerkt als nu. Zelfs die baan in dat restaurant, waar ik een aanhoudende peesontsteking aan te danken heb, was niet zo heftig als dit, want parttime. Deze tijd is zo vol dat ‘ie bijna overstroomt.  En toch heb ik het nog enorm naar m’n zin. Zonder weerzin ben ik de laatste folders en fondslijsten aan het bekijken. De nieuwe folders komen alweer binnen, maar dat is niet zo erg. Geen paniek. Binnenkort krijg ik een op maat gemaakte brace voor mijn pols zodat ik weer alles kan doen. Daar kijk ik erg naar uit. Iets minder invalide zijn, iets minder pijn hebben.

Zoveel mensen leven met ons mee, dat het ook heel veilig voelt. Mensen lijken vertrouwen te hebben in ons plan, en dat doet me goed. Beter nog is dat ik zelf vertrouwen heb in onze winkel. Wat we nu doen, doen we goed, en met veel plezier. Ik ben in een heleboel dingen een beetje goed, maar hier lijk ik écht goed in te zijn. Dat is echt een heel prettig gevoel. De praktijk moet nog uitwijzen of dat ook echt zo is, maar de voortekenen zijn optimistisch. Nog even en we hebben écht een winkel, échte klanten (hoewel we nu al wel bestellingen hebben) en échte boeken. Zolang alle externe factoren blijven meewerken, en we zo door gaan, is De Balustrade over een week of 5 open. Glp.

Okay, een klein beetje paniek dan…

Een ochtendje met de gemeente Rotterdam.

Ik ben een brave ondernemer die over 1 1/2 maand een tafeltje met boeken op de stoep voor mijn winkel wil plaatsen.Op de site van de gemeente Rotterdam heb ik gelezen dat ik daarvoor een ‘winkeluitstalvergunning’ moet aanvragen. Dat lijkt me prima. Ik lees dat dat kan via Stadstoezicht, dus die bel ik:

10.15 uur: Goedemorgen, stadstoezicht, waarmee kan ik u helpen?

Ik vertel mijn verhaal, word doorverbonden met de afdeling Markten en straathandel en stel de vraag opnieuw. Het blijkt dat sinds kort deze vergunning via Gemeentebelasting geregeld wordt, dus ik moet het algemene informatienummer bellen en naar die afdeling vragen. Ze zegt nog dat het kan zijn dat niet iedereen op de hoogte is van de nieuwe situatie, dus ik moet vooral voet bij stuk houden.10.22 uur: Goedemorgen, gemeentelijke belastingen, met Begrumbl Grtltf?

Ik leg uit, geloof best dat het zo niet in haar systeem staat maar: hou voet bij stuk, word ongelovig aangehoord en gevraagd vooral later nog eens te bellen, als de afdeling wel bereikbaar is. Over een kwartiertje, raadt ze aan.

10.50 uur: Goedemorgen, gemeentelijke belastingen, met Sutifr Kubkr?

Ik bevind me in een identieke situatie als een kwartier geleden. Ik merk dat ik een beetje vinnig begin te klinken. Ik moet het vooral ‘nog een paar keer proberen’.

11.10 uur: Goedemorgen, gemuhgkfdhh nhutdrte, met Brujikora?

Ik ben deze keer extra vriendelijk. Helaas heeft dat weinig effect. Mij wordt verteld dat ik in het keuzemenu een 2 had moeten kiezen in plaats van een 1. Ja inderdaad, voor gemeentebelasting.

11:13 uur: Goedemorgen, gemuhgkfdhh nhutdrt?

Geloof het of niet, maar ik heb toch weer iets fout gedaan.. ik had een 1 moeten kiezen in plaats van een 2… Nadat ik mijn verbazing verassend professioneel heb weten weg te slikken, laat ik in keurige bewoording blijken dat dit me toch verbaast… De mevrouw van de gemeente stelt me gerust: die dingen kunnen elk moment veranderen. Best verontrustend, maar goed.

11:20 uur: Goedemorgen, gemeentelijke belastingen, met Begrumbl Grtltf?

Volgt een gesprek dat me wel wat doet denken aan dat van 10.22 uur. Dat waren nog eens tijden. Ditmaal is de afdeling wel bereikbaar, dus ik wordt doorverbonden. Helaas niet met gemeentelastingen, blijkt na 3 minuten, als er opgenomen wordt. Ik spreek met Stadstoezicht! Wat een goeie grap. Daar kan ik nou echt eens hartelijk om lachen. Als ik een beetje bedaard ben begin ik over de Winkeluitstalvergunning. De mevrouw die ik nu spreek wil me al doorverbinden met Markten etc., maar ik weiger. Ik leg kort uit dat ik gewoon Gemeentebelasting wil spreken en daar doet ze niet moeilijk over, dan verbind zij me toch gewoon even direct door? Wat een hemelse woorden! De afdeling neemt na een luttele 5 minuten op, en gaat mijn vraag even in de groep gooien. Of ik even wil wachten? Natuurlijk!

Ik zit nu al 28 minuten in de wacht bij Gemeentebelasting, maar ik hang niet op. Ik ben nog nooit zo dicht bij het aanvragen van een Winkeluitstalvergunning geweest.. Ik zie die tafel al staan…

Niet alleen zorgt de naderende opening ervoor dat ik mijn familie en vrienden verwaarloos, ook heeft het mij afgehouden van het schrijven van een nieuwe blog… Een aantal keer ben ik ervoor gaan zitten, heb naar het scherm gekeken, wat verwarde zinnen getypt, die weer gewist, nog wat langer naar het scherm gestaard, en een aantal keer heb ik het opgegeven. Een paar uur geleden heb ik dan eindelijk een hele blog weten te persen uit mijn vermoeide geraaskal over mijn stress en bezigheden. Om nog een bijdrage te leveren aan mijn algehele paniek en oververmoeidheid, besloot de internetverbinding met gepaste ironie precies uit te vallen op het moment dat ik mijn laatste woord getikt had. Ik kan met (misplaatste) trots melden dat ik niet geschreeuwd heb, niet gehuild, en dat zelfs de computer nog intact is. De 700 woorden die ik getypt had zijn echter weg.

Dat was even een verkeerde timing.  Het kwam er op neer dat onze opening zo snel dichterbij komt, en er zoveel moet gebeuren, dat het moeite kost om alles op een rijtje te houden. Naast de 15 checklists, 30 afspraken met mensen die nog op navolging wachten en 100 dingen die we nog voor veel te weinig geld moeten kopen, blijf je altijd het gevoel houden dat er nog een heleboel dingen zijn die je vergeet. Momenteel ben ik dus ongeveer zo sceptisch over onze plannen als de NRC-journalist die ik laatst sprak. Laten we zeggen dat er redelijk veel komt kijken bij het starten van een boekhandel, en dat de tijd nu zo snel gaat dat ik af en toe een beetje in paniek raak. Gelukkig zijn de mensen uit onze omgeving ontzettend fantastisch, enthousiast en warm, zowel in het boekenvak als persoonlijk. En ondanks de stress genieten we met volle teugen van onze winkel in wording. We krijgen vrijdag de sleutel van ons pand al, en de maandag daarop gaat de inrichting beginnen. Dan gaat het vast allemaal nog veel sneller. Onze website kan elk moment online gaan, dat laat ik dan ook wel even weten. Het wordt steeds werkelijker en leuker.

Ik moet zeggen dat ik de tekst die ik hiervoor had staan, hoewel niet minder verward, een stuk vermakelijker was. Zoiets houden jullie nog tegoed. Mijn excuses alvast voor ons voortdurend kluizenaarschap, onze vertraagde reacties en mijn gebrek aan posts hier.