Niet alleen zorgt de naderende opening ervoor dat ik mijn familie en vrienden verwaarloos, ook heeft het mij afgehouden van het schrijven van een nieuwe blog… Een aantal keer ben ik ervoor gaan zitten, heb naar het scherm gekeken, wat verwarde zinnen getypt, die weer gewist, nog wat langer naar het scherm gestaard, en een aantal keer heb ik het opgegeven. Een paar uur geleden heb ik dan eindelijk een hele blog weten te persen uit mijn vermoeide geraaskal over mijn stress en bezigheden. Om nog een bijdrage te leveren aan mijn algehele paniek en oververmoeidheid, besloot de internetverbinding met gepaste ironie precies uit te vallen op het moment dat ik mijn laatste woord getikt had. Ik kan met (misplaatste) trots melden dat ik niet geschreeuwd heb, niet gehuild, en dat zelfs de computer nog intact is. De 700 woorden die ik getypt had zijn echter weg.

Dat was even een verkeerde timing.  Het kwam er op neer dat onze opening zo snel dichterbij komt, en er zoveel moet gebeuren, dat het moeite kost om alles op een rijtje te houden. Naast de 15 checklists, 30 afspraken met mensen die nog op navolging wachten en 100 dingen die we nog voor veel te weinig geld moeten kopen, blijf je altijd het gevoel houden dat er nog een heleboel dingen zijn die je vergeet. Momenteel ben ik dus ongeveer zo sceptisch over onze plannen als de NRC-journalist die ik laatst sprak. Laten we zeggen dat er redelijk veel komt kijken bij het starten van een boekhandel, en dat de tijd nu zo snel gaat dat ik af en toe een beetje in paniek raak. Gelukkig zijn de mensen uit onze omgeving ontzettend fantastisch, enthousiast en warm, zowel in het boekenvak als persoonlijk. En ondanks de stress genieten we met volle teugen van onze winkel in wording. We krijgen vrijdag de sleutel van ons pand al, en de maandag daarop gaat de inrichting beginnen. Dan gaat het vast allemaal nog veel sneller. Onze website kan elk moment online gaan, dat laat ik dan ook wel even weten. Het wordt steeds werkelijker en leuker.

Ik moet zeggen dat ik de tekst die ik hiervoor had staan, hoewel niet minder verward, een stuk vermakelijker was. Zoiets houden jullie nog tegoed. Mijn excuses alvast voor ons voortdurend kluizenaarschap, onze vertraagde reacties en mijn gebrek aan posts hier.