Geen frustraties, geen stress, gewoon héél véél doen.

Of het komt door ons overzichtelijke schema, de ruime voorbereidingstijd of mijn evenwichtige gestel(!), het lijkt erop dat ik zonder paniek aan de laatste voorbereidingen begin.

Hoewel niet alles perfect gaat, en er nog een belachelijke hoeveelheid werk verricht moet worden, blijf ik tamelijk rustig. De paniekaanvallen van een paar weken geleden lijken achteraf wat overdreven. Hoewel ik volgende week misschien wel anders beweer. Nu ben ik best kalm en evenwichtig. En ik heb nog nooit zo hard gewerkt als nu. Zelfs die baan in dat restaurant, waar ik een aanhoudende peesontsteking aan te danken heb, was niet zo heftig als dit, want parttime. Deze tijd is zo vol dat ‘ie bijna overstroomt.  En toch heb ik het nog enorm naar m’n zin. Zonder weerzin ben ik de laatste folders en fondslijsten aan het bekijken. De nieuwe folders komen alweer binnen, maar dat is niet zo erg. Geen paniek. Binnenkort krijg ik een op maat gemaakte brace voor mijn pols zodat ik weer alles kan doen. Daar kijk ik erg naar uit. Iets minder invalide zijn, iets minder pijn hebben.

Zoveel mensen leven met ons mee, dat het ook heel veilig voelt. Mensen lijken vertrouwen te hebben in ons plan, en dat doet me goed. Beter nog is dat ik zelf vertrouwen heb in onze winkel. Wat we nu doen, doen we goed, en met veel plezier. Ik ben in een heleboel dingen een beetje goed, maar hier lijk ik écht goed in te zijn. Dat is echt een heel prettig gevoel. De praktijk moet nog uitwijzen of dat ook echt zo is, maar de voortekenen zijn optimistisch. Nog even en we hebben écht een winkel, échte klanten (hoewel we nu al wel bestellingen hebben) en échte boeken. Zolang alle externe factoren blijven meewerken, en we zo door gaan, is De Balustrade over een week of 5 open. Glp.

Okay, een klein beetje paniek dan…